ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ…

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ…

Όσο δύσκολο και αν ακούγεται το να φύγει κάποιος από τη χώρα του και να πάει να ζήσει στο εξωτερικό, σίγουρα δεν έχει σχέση με ότι συνέβαινε στο παρελθόν, ακόμα και μέχρι πριν πενήντα χρόνια. Ειδικά για τους Έλληνες, λέξεις όπως «μετανάστης» ή «ξενιτιά», φέρνουν αυτόματα στη μνήμη μας καταστάσεις και εποχές τεράστιας φτώχιας, χωρισμού και πόνου, ταινίες με λαϊκούς ήρωες όπως τον Ξανθόπουλο, να ενσαρκώνουν πάντοτε τον μίζερο, εξαθλιωμένο, αλλά περήφανο Έλληνα μετανάστη και φυσικά τα τραγούδια του Καζαντζίδη προς τη μάνα του και την κατάρα του ξενιτεμού…

Είναι αλήθεια πως όλα αυτά συνέβησαν, στιγματίζοντας ολόκληρες γενιές ανθρώπων και οι πληγές που άνοιξαν δεν ήταν μυθοπλασίες, το ερώτημα όμως είναι, στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, συμβαίνουν ακόμα τέτοια πράγματα? Είναι η εργασία και η ζωή στο εξωτερικό τόσο χάλια? Και οι Έλληνες μετανάστες? Είναι ακόμα οι κακομοίρηδες, αμόρφωτοι χωρικοί που γνωρίσαμε σε τέτοιου είδους ταινίες?

Στην πραγματικότητα τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει σήμερα. Η Ελλάδα είναι πλήρες μέλος της ΕΕ καθώς και της Ευρωζώνης και παρά την κρίση και τις τεράστιες δυσκολίες, δεν παύει να ανήκει σε μια οικογένεια κρατών, της οποίας οι κανόνες συμβίωσης είναι προς το παρόν, μοναδικοί στον πλανήτη. Ακόμα και τώρα που βρισκόμαστε στα χειρότερα, ο κάθε Έλληνας πολίτης έχει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα σε οποιαδήποτε χώρα της Ένωσης πάει να εργαστεί, με τον κάθε άλλο Ευρωπαίο και αυτό είναι από μόνο του, ένα τεράστιο κεκτημένο… Φυσικά και υπάρχουν παντού άνθρωποι που θα θελήσουν να εκμεταλλευτούν τον οποιονδήποτε με στόχο το κέρδος, φυσικά και υπάρχουν παντού απατεώνες και εγκληματίες, αυτό όμως αφενός αποτελεί παρανομία η οποία, στα πολιτισμένα κράτη, μπορεί και πρέπει να καταγγέλλεται, αφετέρου δεν είναι σε καμιά περίπτωση ο κανόνας στις χώρες της Ένωσης.

Τα κίνητρα για να φύγει κάποιος από τον τόπο του, δεν είναι βεβαίως πάντοτε τα καλύτερα. Συνήθως είναι η ανάγκη και όχι η αναζήτηση εμπειριών που θα μας οδηγήσει σε μια τέτοια απόφαση. Παρόλα αυτά, τα οφέλη που τελικά προκύπτουν, δεν είναι μόνο οικονομικά. Η ζωή σε μια ξένη χώρα, όχι απαραίτητα ως μόνιμη επιλογή αλλά και για ένα σχετικά μικρό διάστημα (πχ έξι μηνών ή ενός χρόνου), αποτελεί μια τεράστια εμπειρία, η οποία μένει χαραγμένη, εκτός από το βιογραφικό και στον ψυχισμό του καθενός. «Ανοίγει το μυαλό», όπως έλεγαν παλιότερα, ξεφεύγουμε από το στενό μας περιβάλλον, μαθαίνουμε να γινόμαστε ανεξάρτητοι. Αποκτάμε εμπειρία επαγγελματική, ενίοτε τεχνογνωσία, ακούμε νέες ιδέες, βιώνουμε καινούργιους τρόπους σκέψης και συμπεριφορές, γνωρίζουμε ανθρώπους και μέρη εντελώς διαφορετικά από ότι ξέραμε. Εν τέλει, γινόμαστε σε κάθε περίπτωση σοφότεροι και αυτό είναι κάτι που δεν χάνεται ποτέ. Επιπλέον, αποτελεί κέρδος και για τη χώρα μας αφού όταν επιστρέψουμε, ότι καινούργιο βιώσαμε και μάθαμε θα προσπαθήσουμε να το εφαρμόσουμε και στην ελληνική πραγματικότητα.

Η ζωή στην Ευρώπη δεν είναι παιχνίδι, δεν είναι όμως και μιζέρια! Η εργασία σε χώρες όπου οι νόμοι τηρούνται, όπου δεν υπάρχει το φακελάκι ή το γρηγορόσημο στις συναλλαγές με το κράτος, όπου οι αμοιβές ανταποκρίνονται στη δουλειά μας και δεν είναι αστείες και όπου η ασφάλιση δεν αποτελεί κοροϊδία, αν μη τι άλλο αξίζει την προσοχή μας ως πιθανότητα. Οι εποχές της «ξενιτιάς» πέρασαν ανεπιστρεπτι. Το internet, οι νέοι τρόποι επικοινωνίας, είναι εδώ και μας εξασφαλίζουν τη συνεχή και καθημερινή επαφή με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Επιπλέον, η δυνατότητα να βρίσκεται κάποιος αν χρειαστεί, μέσα σε τρείς ώρες σε οποιοδήποτε σημείο της Ηπείρου επιθυμεί με μια σχετικά φθηνή πτήση, είναι επίσης γεγονός, αδιανόητο σε παλαιότερες εποχές. Η Ευρώπη έχει καταστεί πλέον προσιτή στον καθένα! Η μετακίνηση των κατοίκων της είναι ελεύθερη και ανοίγει συνεχώς νέες προοπτικές.

Άλλωστε, κι αυτή ολόκληρη η Ευρώπη, δεν είναι επίσης πατρίδα μας?…